چرا عاشق نباشم ....؟

من كه ميدانم شبي عمرم به پايان ميرسد

نوبت خاموشي من سهل و آسان مي رسد

 من كه مي دانم كه تا سرگرم بزم و مستي ام ٫ مرگ ويرانگر چه بي رحم و شتابان ميرسد

 پس چرا عاشق نباشم .....

پس چرا عاشق نباشم من كه مي دانم به دنيا اعتباري نيست 

 بين مرگ و آدمي قول و قراري نيست

 من كه مي دانم اجل نا خوانده و بيدادگر سر زده مي آيد و راه فراري نيست

پس چرا عاشق نباشم.... 

با من بمان ....

نه این که از رنجی که برده ایم و می بریم؛ بگویم
بلکه برای آن که خطی از خود به یادگار بگذارم؛ میگویم:
چه خوب است نازنین من که تو باشی
آنگاه دیگر از هیچ نگاه هراسانی، هراس ندارم
دیگر از این همه هیچ، شاکی نمی شوم
و دل زیبای دوست داشتن را
سرمشق دل ها میکنم.

فرصت نشد ....

در این زمانه ی غم ، نا کرده جرم اسیریم

بی آنکه خود بخواهیم ، در بند و ناگزیریم

فرصت نشد که از عشق ، با هم سخن بگوییم

فرصت نشد که راهی ، تا ما شدن بجوییم

ای خوب خسته ی من ، چلّه ی نشسته ی من

ای شعله ی امید بغض شکسته ی من

فرصت همیشه کم بود برای با تو بودن

ای عاشق رهایی ، ای تو همیشه با من

گفتی که زنده بودن ، مفهوم زندگی نیست

خاموشی من و تو ، معنی بندگی نیست

گفتی که عشق علاج درد زمانه ی ماست

میلادی عاشقانه ، شعر شبانه ی ماست

رویای شبانه

هر شب در رویا هایم تو را می بینم و حس می کنم

اینگونه است که در می یابم  تو هنوز وجود داری و از دور دست ها به رویایم پا می گذاری تا به من نشان دهی که هنوز با منی

دور یا نزدیک هر جا که هستی مهم نیست حس میکنم قلبم همواره به تو عشق می ورزد

تو یکبار دیگر در را می گشایی و میهمان قلبم می گردی

عشق تنها می تواند یکبار تو را بنوازد و تا ابد باقی بماند و تا پایان عمر تو را رها نکند

عشق آن زمانی بوجود آمد که عشق در من موج زد و مهر تو را بر ساحل دلم نشاند آن لحظه ی جاودانی که در آغوشت گرفتم

زمانی که در کنارم هستی از هیچ چیز نمی هراسم و همواره تو در قلبم هستی

ما تا ابد اینگونه خواهیم ماند و در قلبم تو را حفظ خواهم کرد ...........